tebufenpirad

Tebufenpirad to substancja czynna z grupy pochodnych pirazoli, wykorzystywana w środkach roztoczobójczych. W aktualnej dokumentacji MRiRW występuje w akarycydzie o działaniu kontaktowym, przeznaczonym do zwalczania wszystkich stadiów rozwojowych przędziorków.

Substancja należy do inhibitorów mitochondrialnego transportu elektronów w kompleksie I. Zgodnie z klasyfikacją IRAC została zaliczona do grupy 21A. Mechanizm ten zaburza procesy energetyczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania szkodnika.

Tebufenpirad w ochronie roślin działa na roztocza kontaktowo. Oznacza to, że podczas oprysku istotne jest dokładne dotarcie cieczy użytkowej do miejsc występowania szkodników. Aktualna etykieta zwraca szczególną uwagę na równomierne pokrycie roślin, również dolnej strony liści.

Ważną właściwością substancji jest aktywność wobec wszystkich stadiów rozwojowych przędziorków. Pozwala to oddziaływać na populację obejmującą różne fazy rozwoju, jednak termin zabiegu nadal powinien wynikać z obserwacji plantacji i stwierdzonego zagrożenia.

Aktualna dokumentacja przewiduje stosowanie środków z tebufenpiradem w jabłoni przeciwko przędziorkowi owocowcowi i przędziorkowi chmielowcowi. Takie same gatunki wskazano dla gruszy oraz śliwy w ramach zastosowań małoobszarowych.

W sadach zabieg wykonuje się w okresie rozwoju owoców wskazanym dla konkretnej uprawy. Decyzję o oprysku należy powiązać z pojawieniem się szkodników lub pierwszych uszkodzeń na roślinach, bez wykonywania niepotrzebnych zabiegów profilaktycznych.

Akarycyd z tebufenpiradem jest również przeznaczony do pomidora, ogórka i oberżyny uprawianych w szklarni. W tych roślinach zwalczane są przędziorek chmielowiec oraz przędziorek szklarniowiec.

Osobny zakres dotyczy truskawki prowadzonej w szklarni. Dokumentacja wskazuje w tym przypadku przędziorka chmielowca oraz roztocza truskawkowca. Zabieg przeprowadza się po zauważeniu szkodnika i przekroczeniu progu szkodliwości.

W zastosowaniach małoobszarowych preparaty z tebufenpiradem mogą być używane także w roślinach ozdobnych uprawianych w polu i w szklarni. Zakres obejmuje przędziorka chmielowca oraz inne gatunki przędziorków.

Termin oprysku jest uzależniony od pojawienia się szkodnika i fazy rozwojowej chronionych roślin. Aktualna etykieta rozróżnia również zasady dotyczące roślin cebulowych i pozostałych gatunków ozdobnych uprawianych w polu.

• rodzaj działania – roztoczobójcze,
• grupa chemiczna – pochodne pirazoli,
• działanie na szkodniki – kontaktowe,
• klasyfikacja IRAC – grupa 21A,
• mechanizm działania – hamowanie mitochondrialnego transportu elektronów w kompleksie I,
• zwalczane stadia przędziorków – wszystkie stadia rozwojowe.

Mechanizm działania tej substancji ma znaczenie przy planowaniu programu ochrony przed roztoczami. Aktualna dokumentacja wskazuje, że w celu ograniczenia ryzyka rozwoju odporności środek zawierający tebufenpirad może być użyty maksymalnie jeden raz w sezonie wegetacyjnym.

Jeżeli konieczne są kolejne zabiegi, należy uwzględnić akarycydy o innym mechanizmie działania. Pozwala to ograniczyć stałą presję selekcyjną wywieraną na populację przędziorków przez substancje należące do tej samej grupy IRAC.

Dokumentacja MRiRW wskazuje na konieczność starannego opryskania roślin, ze szczególnym uwzględnieniem dolnej strony liści. Znaczenie ma także prawidłowe rozpoznanie szkodnika oraz wykonanie zabiegu dopiero po stwierdzeniu jego obecności lub pierwszych uszkodzeń.

Tebufenpirad wymaga zachowania zasad bezpieczeństwa określonych w etykiecie. Środek zawierający tę substancję jest bardzo toksyczny dla organizmów wodnych, a podczas przygotowywania i wykonywania zabiegu należy stosować wymagane środki ochrony osobistej.

Kategoria tebufenpirad pozwala uporządkować informacje dotyczące tej substancji, jej mechanizmu działania oraz wykorzystania przeciwko przędziorkom. Ułatwia również porównanie jej z innymi substancjami czynnymi stosowanymi w akarycydach i należącymi do odmiennych grup IRAC.