spirodiklofen

Spirodiklofen to substancja czynna z grupy kwasów tetronowych, która jest wykorzystywana w środkach roztoczobójczych. W dokumentacji MRiRW występuje jako składnik akarycydu o działaniu kontaktowym, przeznaczonego przede wszystkim do zwalczania przędziorków i pordzewiaczy w uprawach sadowniczych oraz roślinach ozdobnych.

Środki zawierające spirodiklofen działają na roślinie powierzchniowo. Potwierdzone zastosowania obejmują między innymi jabłoń, śliwę, wiśnię, czereśnię, porzeczkę czarną, malinę, truskawkę oraz róże uprawiane pod osłonami.

Spirodiklofen w ochronie roślin jest wykorzystywany do ograniczania liczebności roztoczy żerujących na chronionych roślinach. W jabłoni dokumentacja obejmuje przędziorka owocowca, przędziorka chmielowca i pordzewiacza jabłoniowego, natomiast w śliwie – przędziorka owocowca oraz pordzewiacza śliwowego.

Akarycydy ze spirodiklofenem znajdują zastosowanie również w innych uprawach sadowniczych. W wiśni, czereśni, porzeczce czarnej, malinie i truskawce potwierdzone jest zwalczanie przędziorka owocowca i przędziorka chmielowca. W różach uprawianych pod osłonami środek stosowano przeciwko przędziorkowi chmielowcowi.

W dokumentacji MRiRW środek zawierający spirodiklofen jest opisany jako roztoczobójczy preparat o działaniu kontaktowym. Na roślinie działa powierzchniowo, dlatego ważne jest dokładne pokrycie wszystkich chronionych części roślin cieczą użytkową.

Środki ze spirodiklofenem działają na jaja oraz formy ruchome przędziorków, z wyjątkiem samców. Oznacza to, że substancja obejmuje swoim działaniem różne stadia rozwojowe szkodnika, jednak nie wszystkie osobniki są zwalczane w taki sam sposób.

Przędziorki stanowią jedną z podstawowych grup szkodników objętych zastosowaniami spirodiklofenu. W zależności od uprawy dokumentacja wskazuje przędziorka owocowca oraz przędziorka chmielowca. Zabieg wykonywano po przekroczeniu progu zagrożenia, zgodnie z informacjami dotyczącymi danej uprawy.

Potwierdzone zastosowania obejmują również pordzewiacze. W jabłoni zwalczano pordzewiacza jabłoniowego, a w śliwie pordzewiacza śliwowego. W porzeczce czarnej stosowanie środka ogranicza się dodatkowo do występowanie wielkopąkowca porzeczkowego, natomiast w truskawce – roztocza truskawkowca.

• rodzaj działania – roztoczobójcze,
• grupa chemiczna – kwasy tetronowe,
• działanie na szkodniki – kontaktowe,
• działanie na roślinie – powierzchniowe,
• zwalczane stadia przędziorków – jaja i formy ruchome, z wyjątkiem samców,
• potwierdzone zastosowania – uprawy sadownicze oraz róże pod osłonami.

Preparaty ze spirodiklofenem są wykorzystywane przede wszystkim w ochronie roślin sadowniczych. Poza jabłonią i śliwą zastosowania małoobszarowe obejmują wiśnię, czereśnię, porzeczkę czarną, malinę i truskawkę.

Termin zabiegu zależy od konkretnej uprawy. W jabłoni, śliwie, wiśni, czereśni i porzeczce czarnej stosowanie jest związane z określonymi fazami rozwojowymi roślin po kwitnieniu. W malinach i truskawkach dokumentacja przewiduje wykonanie zabiegu przed kwitnieniem albo po zbiorach.

Dokumentacja wskazuje, że środek działa najskuteczniej w temperaturze powyżej 10°C. Ważne jest również dokładne pokrycie wszystkich części roślin cieczą użytkową oraz wykonywanie zabiegu dopiero po stwierdzeniu odpowiedniego poziomu zagrożenia ze strony szkodników.

W celu ograniczenia ryzyka powstawania odporności zalecano stosowanie środka tylko jeden raz w sezonie wegetacyjnym lub produkcyjnym. Jeśli potrzebny jest kolejny zabieg roztoczobójczy, należy wykorzystać akarycyd z innej grupy chemicznej i o odmiennym mechanizmie działania.

Podział według substancji aktywnych pomaga poznawać właściwości środków roztoczobójczych i ich zastosowanie przeciwko określonym grupom szkodników. Kategoria spirodiklofen pozwala uporządkować informacje dotyczące tej substancji oraz jej wcześniejszego wykorzystania w ochronie roślin sadowniczych przed przędziorkami i pordzewiaczami.