Karboksyna

Karboksyna to substancja czynna z grupy karboksyanilidów, która jest wykorzystywana w środkach grzybobójczych przeznaczonych do zaprawiania materiału siewnego. W dokumentacji MRiRW występuje między innymi w preparatach łączących karboksynę z tiuramem.

Karboksyna w ochronie roślin jest związana głównie z fungicydową ochroną nasion. Dokumentacja MRiRW potwierdza wykorzystanie środków zawierających tę substancję w pszenicy ozimej i jarej, jęczmieniu, pszenżycie, życie, owsie, kukurydzy, łubinie oraz grochu.

W zależności od gatunku rośliny zakres ochrony obejmuje zgorzel siewek, śnieć cuchnącą, śnieć gładką, pleśń śniegową, głownię pylącą jęczmienia, plamistość siatkową liści jęczmienia oraz głownię kukurydzy. Zakres ten dotyczy konkretnych preparatów wieloskładnikowych i nie powinien być przypisywany wyłącznie jednej substancji czynnej.

W dokumentacji MRiRW fungicydy zawierające karboksynę i tiuram są opisywane jako środki o działaniu systemicznym i kontaktowym. Ich przeznaczeniem jest zaprawianie ziarna i nasion przed siewem, a nie opryskiwanie rozwiniętych roślin w trakcie wegetacji.

Zaprawy z karboksyną nanoszone są równomiernie na powierzchnię materiału siewnego. Właściwe pokrycie ziarna ma znaczenie dla prawidłowego wykonania zabiegu i ograniczenia ryzyka pozostawienia części nasion bez kontaktu ze środkiem.

Najszerszy zakres udokumentowanych zastosowań dotyczy zbóż. W pszenicy ozimej i jarej preparaty zawierające karboksynę wykorzystywano między innymi przeciwko zgorzeli siewek i śnieci cuchnącej. W wybranych zaprawach zakres dla pszenicy ozimej obejmuje także pleśń śniegową i śnieć gładką.

Środki z karboksyną występują również w zaprawach przeznaczonych do materiału siewnego innych roślin. W kukurydzy dokumentacja obejmuje zgorzel siewek oraz głownię kukurydzy, natomiast w łubinie i grochu – zgorzel siewek.

Takie wykorzystanie pokazuje, że preparaty nie są ograniczone wyłącznie do zbóż. Każdy gatunek ma jednak własny zakres ochrony określony w etykiecie, dlatego nie należy przenosić informacji o zwalczanych chorobach pomiędzy różnymi roślinami.

• rodzaj działania – grzybobójcze w potwierdzonej dokumentacji,
• grupa chemiczna – karboksyanilidy,
• forma wykorzystania – zaprawianie materiału siewnego,
• charakter działania udokumentowanych preparatów – systemiczny i kontaktowy,
• chroniony materiał – ziarno zbóż oraz nasiona wybranych roślin,
• główne zagrożenia – choroby związane z materiałem siewnym i początkowym rozwojem roślin.

Dokumentacja wskazuje, że do zabiegu należy przeznaczać dobrze oczyszczony materiał siewny. Zaprawianie wykonuje się bezpośrednio przed siewem, zwracając uwagę na dokładne i równomierne pokrycie ziarna lub nasion.

Preparaty z karboksyną są przeznaczone dla użytkowników profesjonalnych. Zaprawione ziarno i nasiona mogą być wykorzystane wyłącznie do siewu – nie wolno przeznaczać ich do spożycia ani na paszę.

Zaprawione nasiona należy przechowywać w chłodnym, suchym i dobrze wentylowanym miejscu. Po wysiewie powinny być całkowicie przykryte glebą, również na końcach rzędów, a rozsypany materiał należy zebrać. Zasady te służą między innymi ograniczeniu zagrożenia dla ptaków i wolno żyjących ssaków.

Kategoria karboksyna pozwala uporządkować informacje dotyczące tej substancji oraz jej roli w zaprawach grzybobójczych. Ułatwia także poznanie wcześniejszych kierunków ochrony materiału siewnego przed chorobami mogącymi wpływać na wschody i początkowy rozwój roślin.