Diflubenzuron

Diflubenzuron to substancja czynna z grupy benzoilomoczników, wykorzystywana w środkach owadobójczych. W dokumentacji MRiRW jest opisywana jako składnik insektycydów o działaniu żołądkowym. Na roślinie środki zawierające tę substancję działają powierzchniowo.

Charakterystyczną cechą diflubenzuronu jest wpływ na rozwój owadów. Substancja należy do inhibitorów biosyntezy chityny, dlatego jej działanie jest związane przede wszystkim z młodymi stadiami rozwojowymi szkodników. W dokumentacji potwierdzone są zastosowania na jaja oraz wczesne stadia larwalne.

Diflubenzuron w ochronie roślin pełni funkcję substancji owadobójczej. W dokumentacji MRiRW występuje między innymi w zastosowaniach leśnych oraz w ochronie roślin szkółkarskich i ozdobnych. Celem zabiegów jest ograniczanie liczebności określonych szkodników w ich wrażliwych stadiach rozwojowych.

Insektycydy z diflubenzuronem działają żołądkowo, dlatego substancja musi zostać pobrana przez szkodnika. Z tego względu w dokumentacji zwracana jest uwaga na dokładne opryskiwanie roślin, które zapewnia właściwe pokrycie powierzchni będącej miejscem żerowania larw.

Diflubenzuron hamuje biosyntezę chityny, czyli związku istotnego dla prawidłowego tworzenia oskórka owadów. Zgodnie z klasyfikacją IRAC substancja należy do grupy 15 – inhibitorów biosyntezy chityny, typ 0.

Taki mechanizm sprawia, że środki z diflubenzuronem są ukierunkowane przede wszystkim na rozwijające się stadia szkodników. W potwierdzonych zastosowaniach zabiegi wykonywano między innymi na jaja oraz młode larwy w fazach L1-L2. Moment wykonania zabiegu ma więc duże znaczenie dla wykorzystania właściwości tej substancji.

W dokumentacji MRiRW zastosowanie diflubenzuronu obejmuje między innymi zwalczanie gąsienic motyli oraz larw błonkówek. W leśnictwie wskazywane są również konkretne szkodniki sosny, takie jak brudnica mniszka, barczatka sosnówka, strzygonia choinówka, boreczniki sosnowe oraz osnuja gwiaździsta.

Preparaty z diflubenzuronem stosuje się w terminach dopasowanych do rozwoju szkodnika. W przypadku zastosowań leśnych dokumentacja przewiduje wykonanie zabiegu w momencie pojawienia się szkodnika, na jaja oraz wczesne stadia larwalne. Pokazuje to, że prawidłowe rozpoznanie stadium rozwojowego jest jednym z kluczowych elementów zabiegu.

• rodzaj działania – owadobójcze,
• grupa chemiczna – benzoilomoczniki,
• działanie na szkodniki – żołądkowe,
• charakter działania na roślinie – powierzchniowy,
• mechanizm działania – hamowanie biosyntezy chityny,
• klasyfikacja IRAC – grupa 15, inhibitory biosyntezy chityny, typ 0.

Jednym z dobrze udokumentowanych obszarów wykorzystania diflubenzuronu jest ochrona sosny zwyczajnej przed szkodnikami uszkadzającymi aparat asymilacyjny drzew. W dokumentacji wymieniane są różne gatunki motyli i błonkówek, których larwy żerują na chronionych roślinach.

Zastosowania obejmuje również szkółki roślin sadowniczych, ozdobnych i leśnych, odnowienia, zalesienia oraz inne wskazane w dokumentacji uprawy małoobszarowe. W tych przypadkach insektycyd z diflubenzuronem jest przeznaczony do zwalczania gąsienic motyli i larw błonkówek, przede wszystkim we wczesnych stadiach rozwojowych.

Ze względu na żołądkowy sposób działania znaczenie ma dokładne pokrycie roślin cieczą użytkową. Zabieg powinien być wykonywany w terminie odpowiadającym występowaniu wrażliwych stadiów szkodnika oraz zgodnie z zakresem określonym w etykiecie konkretnego środka.

Dokumentacja wskazuje również na wysoką toksyczność dla organizmów wodnych, dlatego podczas stosowania środków zawierających diflubenzuron należy przestrzegać wymagań dotyczących ochrony środowiska. Dawka, liczba zabiegów, sposób aplikacji i wymagane środki ostrożności wynikają z etykiety wybranego preparatu.

Podział asortymentu według substancji aktywnych pomaga poznawać różnice pomiędzy insektycydami oraz ich mechanizmami działania. Kategoria diflubenzuron pozwala uporządkować informacje dotyczące inhibitorów biosyntezy chityny oraz sprawdzić środki przypisane do tej substancji.