Bentiowalikarb

Bentiowalikarb to substancja czynna wykorzystywana w środkach grzybobójczych. W dokumentacji MRiRW występuje w formie estru izopropylowego jako związek z grupy karbaminianów, będący składnikiem fungicydu przeznaczonego do ochrony ziemniaka oraz wybranych warzyw przed chorobami powodowanymi przez organizmy grzybopodobne.

Pod względem mechanizmu działania bentiowalikarb jest zaliczany do fungicydów CAA i według klasyfikacji FRAC należy do grupy 40. Jego działanie wiąże się z hamowaniem syntazy celulozy, czyli procesu istotnego dla prawidłowego rozwoju zwalczanego patogenu.

Bentiowalikarb w ochronie roślin jest wykorzystywany jako składnik preparatu wieloskładnikowego stosowanego zapobiegawczo. W udokumentowanym środku występuje razem z oksatiapiproliną, która należy do innej grupy FRAC i ma odmienny mechanizm działania.

Nie należy przypisywać samemu bentiowalikarbowi wszystkich właściwości gotowego fungicydu. Dokumentacja określa cały preparat jako działający powierzchniowo i układowo, natomiast dla bentiowalikarbu potwierdza przede wszystkim przynależność do grupy FRAC 40 oraz mechanizm polegający na inhibicji syntazy celulozy.

Środki z bentiowalikarbem występują w dokumentacji dotyczącej ochrony ziemniaka przed zarazą ziemniaka. Fungicyd stosuje się zapobiegawczo, przed pojawieniem się pierwszych widocznych objawów choroby, a dalszy przebieg ochrony uzależniany jest od poziomu zagrożenia plantacji.

W przypadku silnie rozwiniętej naci szczególne znaczenie ma dokładne pokrycie roślin cieczą użytkową. Dokumentacja wskazuje również, że preparat wykazuje dostateczną odporność na zmywanie, jeżeli opady pojawiają się nie wcześniej niż po określonym czasie od oprysku.

Fungicydy z bentiowalikarbem były wykorzystywane również w cebuli i czosnku w ramach ochrony przed mączniakiem rzekomym cebuli. Były to kierunki małoobszarowe ujęte w dokumentacji MRiRW.

Pierwszy oprysk należy zaaplikować przed wystąpieniem objawów choroby. Szczegółowy termin jest powiązany z fazą rozwojową roślin oraz wymaganym okresem poprzedzającym zbiór, dlatego parametry zabiegu muszą wynikać bezpośrednio z etykiety konkretnego preparatu.

• rodzaj działania – grzybobójcze,
• forma substancji w dokumentacji – ester izopropylowy,
• grupa wskazana w etykiecie MRiRW – karbaminiany,
• klasyfikacja FRAC – grupa 40, fungicydy CAA,
• mechanizm działania – hamowanie syntazy celulozy,
• chronione uprawy w potwierdzonej dokumentacji – ziemniak, cebula i czosnek.

Przynależność bentiowalikarbu do grupy FRAC 40 ma znaczenie podczas planowania programu fungicydowego. Wielokrotne korzystanie z substancji o takim samym mechanizmie może sprzyjać zmniejszeniu wrażliwości zwalczanych patogenów.

W udokumentowanym preparacie połączono bentiowalikarb z substancją z grupy FRAC 49. Dokumentacja zaleca również włączanie do programu ochrony fungicydów należących do innych grup chemicznych i działających w odmienny sposób, aby ograniczać ryzyko rozwoju odporności.

Preparaty z bentiowalikarbem wymagają dokładnego naniesienia cieczy użytkowej na chronione rośliny. Podczas przygotowywania i wykonywania oprysku dokumentacja wskazuje konieczność stosowania rękawic, odzieży ochronnej oraz ochrony oczu i twarzy.

Środek zawierający tę substancję jest również sklasyfikowany jako toksyczny dla organizmów wodnych, powodujący długotrwałe skutki. Przy wykonywaniu zabiegu należy więc przestrzegać wymagań dotyczących ochrony wód oraz zapobiegania niezamierzonemu uwalnianiu preparatu do środowiska.

Kategoria bentiowalikarb pozwala uporządkować informacje dotyczące tej substancji, jej przynależności do grupy FRAC 40 oraz wcześniejszej roli w ochronie przed zarazą ziemniaka i mączniakiem rzekomym cebuli. Ułatwia także porównanie jej z fungicydami opartymi na innych mechanizmach działania.